Een overvolle herberg en onwerkelijk natuurschoon

door | aug 24, 2014

Een overvolle herberg en onwerkelijk natuurschoon

Het was me het weekje wel… Ongeloof over zoveel moois op de Camino Primitivo, de oudste pelgrimsroute naar Santiago de Compostella. Maar ook niet weten hoe snel ik een afgrijselijke herberg uit moest rennen bij het eerste ochtendgloren.

De overvolle herberg in Borres

Om met het slechte te beginnen… Ik was al gewaarschuwd voor die herberg in Borres. Her en der las ik er negatieve berichten over. Maar ach, het zal toch wel meevallen? Hoe erg kan het zijn? Ik overleef het wel, dacht ik. Nou is dat laatste nog wel gelukt. Maar meevallen deed het zeker niet.

Plaats was er voor vierentwintig personen. Op de dag dat ik er was, overnachtten er echter meer dan vijftig mensen. Met slechts vierentwintig bedden betekent dat slapen op de vloer, in de keuken, in de toiletruimte, in de buitenlucht. Overal waar een paar vierkante meter vrij was, sliep iemand. Op zich is dát nog niet eens zo’n probleem. Het gebeurt wel vaker. Lastig werd het pas toen rond 16.00 uur het water op was. Geen douche meer. Geen toilet. Geen slokje water. Niets meer tot en met de volgende ochtend. Een café was nog wel in de buurt, maar dan wel op tien minuten lopen…

Een bed in de chaos

Chaotisch en puinhoperig was het al snel, kan ik wel zeggen. Afijn, ik had als een van de weinigen een bed weten te bemachtigen. Oordoppen in en ik val wel in slaap, dacht ik. Zo ook deze nacht, gelukkig. Rond 6.00 uur ‘s ochtends word ik wakker. Ik stap uit bed en zet mijn voet bijna op een aangevreten stuk kaas op de grond. Getver! Wie laat hier nu een stuk kaas liggen? Om drie seconde later te realiseren dat het mijn kaas was. Nog in de verpakking en in een plastic boodschappentasje heb ik het ‘s avonds op de grond laten staan. Een beest – muis, rat of kat – heeft de zak stuk gebeten, mijn kaas eruit getrokken en netjes uit het plastic gehaald om er van te snoepen. Niets van gemerkt (wil je het merk oordoppen weten, let me know…).

Leermomentje: geen eten op de grond buiten je rugzak bewaren. Het moment dat ik me dit alles realiseerde, was ik helemaal klaar met de herberg. Binnen vijf minuten stond ik bepakt en aangekleed buiten in het donker, met een mijnwerkerslamp op m’n voorhoofd. Wegwezen hier. Plechtig beloofde ik mijzelf om vanaf vandaag niet meer in een herberg te slapen. De laatste twee weken ga ik wel voor de pensionnetjes. Dan maar iets meer geld kwijt.

Diezelfde nacht sliep ik prinsheerlijk in een fijne, schone en gezellige herberg. Natuurlijk was ik zelf verantwoordelijk geweest voor het kaasincident in Borres. Etenswaren binnen handbereik leggen is nergens een goed idee. Als hongerige muis, rat of kat zou ik het ook wel weten. Gelukkig kan ik er nu wel om lachen!

Maar wat is het hier mooi!

Wat een geweldig natuurschoon is er te zien en te ervaren op de Camino Primitivo. Onwaarschijnlijk mooi. Ik wrijf mezelf steeds in mijn ogen om te checken of ik niet aan het dagdromen ben. Is dit echt? Ik loop door een berglandschap, waar felgele brem, dieppaarse hei en appelgroene varens het landschap kleur geven. ‘s Ochtends vroeg wandel ik vaak in de mist. Soms, tijdens het klimmen, loop ik er doorheen en ligt er een prachtig wit wolkendeken onder me. De oranje gloed van de opkomende zon daarboven maakt het plaatje dan helemaal compleet. Stil en soms bijna emotioneel word ik er van.

Fijne blaarloze voeten

In zo’n omgeving met overweldigend natuurschoon had ik vandaag de behoefte om terug te blikken op de maanden na mijn vertrek op 31 maart. Ik trok mijn schoenen en sokken uit en ben eens goed naar mijn voeten gaan kijken. Ik heb ze ongelofelijk bedankt met een heerlijke massage. Deze voeten hebben mij 3200 kilometer gedragen vanaf Kortenhoef tot hier in het gras, op 180 kilometer van Santiago. En dat alles zonder één blaar! Zonder andere kwetsuren. Eigenlijk ben ik er stomverbaasd over…

Ik ga jullie ongetwijfeld nog meer schrijven. En ik ben van plan om spreekbeurten te organiseren. De komende dagen laat ik alles nog lekker bezinken. Maar dat er nog veel meer zal volgen, dat beloof ik je.

Nu wandel ik lekker op mijn gemak naar Santiago. Volgende week vrijdag zal ik er Carola weer in de armen vliegen! Samen wandelen we dan nog 90 kilometer naar Finisterre. En dan, vandaag over twee weken, vlieg ik terug naar Nederland.

Met een hartelijke groet,

Dirk van Asselt | De Reiscoach | 22 augustus 2014
Facebook: dirkvanasselt

Terug van weg geweest

M’n laatste blog was van maart 2018 met de titel “Heel eenvoudig van pure stress naar genieten” - https://dirkvanasselt.nl/heel-eenvoudig-van-pure-stress-naar-intens-genieten/ Inmiddels is het dus april 2022.Ik heb eigenlijk een soort blogpauze van een jaar of vier...

Heel eenvoudig van pure stress naar intens genieten.

Afgelopen weekeind gaf ik in de jaarbeurs op de Fiets en Wandelbeurs in een zaal van 80 – 100 man een lezing over mijn GR11 hikeavontuur van de afgelopen zomer dwars door en over de Pyreneeën.

Wat levert het nou op?

Wel leuk zo’n hiketocht door de Pyreneeën maar wat levert het nou eigenlijk op? Wat brengt het je?
Wat word je er wijzer van? Is het alle kosten en inspanningen waard?

Finale

Het is in vele opzichten een reis van uitersten geweest.

Ontspannen

Dit blog opnieuw geschreven tijdens een rustdag na 10 intensieve dagen met zeer veel klimmen en dalen. Ik zit nu ongeveer 2/3 van m’n hiketocht en heb nog zo’n 2 weken te gaan.

Focus, focus, focus.

Geschreven vanaf camping Valle de Burajelo (vlakbij Torla) waar ik de GR11 loop door de Spaanse Pyreneeën.

Spoedcursus ouderschap

Spoedcursus ouderschap

Niet wachten tot later

Een paar weken geleden ontving ik een handgeschreven brief van iemand die ik niet direct kende. Ik begon te lezen en er kwam al snel een naam in voor die ik wel direct herkende. Ene Gerard. Mijn gedachten dwaalden direct af naar mijn wandelreis van 2014 vanuit huis naar Spanje – Santiago de Compostella.

Spontaan gaan of tot in de puntjes voorbereiden?

Spontaan en improviseren of alles voorbereiden en plannen of een combi? Op m’n Pyreneeën GR11 wandeltocht – inclusief twee loopbaan zesdaagses – deze zomer zal alles aan de orde komen.

Waar draait het nu echt om?

Soms heb je van die films die je raken en die je bijblijven. Dit is er zo een.
En waarom? Omdat deze film bij mij tot de kern komt. Mij laat zien waar het om gaat.

Niet wachten tot later

Een paar weken geleden ontving ik een handgeschreven brief van iemand die ik niet direct kende. Ik begon te lezen en er kwam al snel een naam in voor die ik wel direct herkende. Ene Gerard. Mijn gedachten dwaalden direct af naar mijn wandelreis van 2014 vanuit huis naar Spanje – Santiago de Compostella.

Spontaan gaan of tot in de puntjes voorbereiden?

Spontaan en improviseren of alles voorbereiden en plannen of een combi? Op m’n Pyreneeën GR11 wandeltocht – inclusief twee loopbaan zesdaagses – deze zomer zal alles aan de orde komen.

Iedereen zijn talent

Artikel over talent. Dat iedereen een specifiek talent (en) heeft. Ook bijvoorbeeld zogenaamde onhandelbare jongeren. Juist zeker zijn omdat ze vaak hooggevoelig zijn. Het is de kunst de juiste omstandigheden te scheppen om hun talenten voor zichzelf herkenbaar te maken en voor de buitenwereld zichtbaar.

Leven om te vergeten….of zinvol leven

Gisteravond na ‘de avond touretappe’ op de Belgische zender zat ik nog wat te zappen waarbij ik terecht kwam op een uitzending waarbij bewoners van een verzorgingstehuis werden gevolgd in hun leven daar.

Tegenslag….

Tegenslag. Hoe ga je daar nu mee om? Want tegenslag hoort bij het leven en iedereen krijgt daar op z’n tijd mee te maken. Hoe komt het dat de een zich er bij neer legt en de volgende dag vol goede moed doorgaat met het volgende project. Terwijl de ander er somber van wordt, vindt dat hem / haar altijd van dit soort dingen overkomt. Het niet meer zitten en erin blijft hangen?

Zeg eens wat vaker ‘ja’.

Ik las laatst een artikel in het Salt magazine (Magazine over actief en avontuurlijk leven) een interview met de outdoorfilosoof Dave Cornthwaite. Een verhaal over iemand die luisterde naar zijn hart en vooral ging doen. Ik ben gek op dat soort verhalen maar 1 zin in...

‘Ik ben niet te veranderen, zo zit ik nu eenmaal in elkaar’ – Onzin!

Veranderen, gedrag, van twijfel naar keuzes maken, coaching, coachtraject, van verlegen naar assertief, van faalangst naar zelfvertrouwen.

Natuur(lijke) inspiratie

In het huidige digi- en prestatie tijdperk kunnen we 24 uur per dag druk zijn met alle mogelijke denkbare bezigheden, social media, informatie vergaren, etcetera. Al die prikkels in overvloed biedt veel mogelijkheden, kansen en ontwikkeling maar tegelijkertijd kan het...

Terugblikken; zonde van de tijd of juist heel waardevol?

In deze periode van Kerst en oud en nieuw ‘mogen’ we ook altijd even terugblikken. Komt vast door het weer, de donkere dagen, even verplicht het werk loslaten en dan even bezinnen. Hoewel we al weer heel snel overstappen in de ‘doe modus’ om...

En weer thuis na 3300 km buiten. Dat is wennen….

Aankomen in Santiago en door naar het 'einde van de wereld' 29 augustus kom ik aan op het grote plein voor de kathedraal van Santiago. Uit mijn dagboek: "En dan loop ik ineens het Praza de Obradoiro plein op. HET plein dus in Santiago de Compostella waar ook DE...
Dirk van Asselt

Dirk van Asselt

De reiscoach

3 Reacties

  1. Iris

    De slechtste reiservaringen geven dikwijls de mooiste herinneringen.:-)

    Antwoord
  2. Giegie

    Er moet van alles aan barok te zien zijn. Geniet er van! Ik kijk hier naar een serie over barok.

    geweldige prestatie!

    Antwoord
  3. Mary

    Heb nog niet veel gereageerd, maar wel al je verhalen gelezen, geweldig!  Mooi en beeldend geschreven ook. Chapeau, wat een prestatie! En wat Iris ook zegt, dat soort herinneringen zijn vaak wel de mooiste verhalen om te vertellen. 😉 Succes en plezier nog dat laatste "stukje" , Dirk!

     

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Pin It on Pinterest

Share This